ဘြာေတး
သာလွ။ ။ကိုေဖျမေရ- က်ဳပ္ေတာ့ဘုရားေက်ာင္းမွာ အ႐ွက္ကြဲခဲ့သဗ်။
ေဖျမ။ ။ေဟ- ဘာျဖစ္တာလဲ။
သာလွ။ ။ဟို- ဧည့္သည္ဆရာဗ်ာ- သူ႔ဟာသူတရားေဟာေနရာကေန က်ဳပ္ကိုလွမ္းေမးခြန္းထုတ္သဗ်၊
က်ဳပ္အေျဖမတတ္ေတာ့ လူေတြက၀ိုင္းဟားၾကသဗ်ာ။
ေဖျမ။ ။ဟားဟားဟား ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ကိုသာလွရယ္၊ ဒါနဲ႔ ဘာေမးလို႔
ဘာကိုေျဖခဲ့သတုန္း။
သာလွ။ ။ဘာေမးမွန္းလဲမသိပါဘူး က်ဳပ္ေျဖတာကိုက မွားသြားတာပါ။
ေဖျမ။ ။ထူးျခားျဖစ္စဥ္ေတာ့ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဘာေျဖလိုက္လဲဗ်။
သာလွ။ ။“က်ဳပ္အိပ္မငိုက္ပါဘူး” လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။
ေဖျမ။ ။နိပ္ဟဲ့ေဖျမ။
သာလွ။ ။က်ုပ္လည္း အိပ္မွဳန္စုတ္ဖြါးနဲ႔ ဆိုေတာ့ “အိပ္ငိုက္ေနသလား”လို႔
ေမးတယ္ထင္တာ။
ေဖျမ။ ။ဆရာတစ္ခ်ိဳ႕က စတိုင္လ္႐ွိမွ စတားျဖစ္မယ္ ထင္လား
မသိပါဘူး၊ တရားပလႅင္ေပၚကေန ေမးခြန္းေတြလွမ္းလွမ္းထုတ္တတ္တယ္၊ မေျဖႏိုင္ၾကဘူးဆိုရင္“၀ါ”တက္တာေပါ့ဗ်ာ၊
“ယင္”ဆိုရင္လည္း မဟုတ္ဘူး“ယန္”လို႔ေျပာဦးမယ္၊ မီးစင္လည္းၾကည့္ က တတ္ပ၊ ခက္ပါတယ္ဗ်ာ။
သာလွ။ ။အဲလိုပဲျဖစ္ခဲ့ၾကတာထင္တယ္၊ က်ဳပ္သိသေလာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ
ေျဖာင့္ေအာင္မေျဖႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။
ေဖျမ။ ။က်ဳပ္ကိုေမးခဲ့ရင္ က်ဳပ္ဘာျပန္ေျဖမလဲသလား ကိုသာလွ။
သာလွ။ ။ဘယ္ေျပာတတ္မလဲ။
ေဖျမ။ ။“မသိဘူးေျပာရင္လည္း ညံ့ရာက်မယ္၊ မျပည့္စံုရင္လည္း
မွားတယ္ေျပာဦးမယ္၊ ဒီေတာ့ ေပးသူဆရာနဲ႔ယူသူတပည့္ ေပးသူသဒၶါမွ ယူသူစိတ္ၾကည္ျဖဴမယ့္အေရးမို႔
တပည့္ေက်နပ္ေအာင္ ဆရာအရင္ေျဖၾကည့္ပါဦး” လို႔ ေျပာမွာ။
သာလွ။ ။တရားေဟာတဲ့ဆရာ စိတ္ဆိုးမွာေပါ့။
ေဖျမ။ ။စိတ္ဆိုးစရာလာဗ်ာ၊ မွားတာဘာ႐ွိလို႔လဲ။
သာလွ။ ။ဟိုက ဆရာေလ။
ေဖျမ။ ။“ဆရာ”မေျပာနဲ႔ “ပေရာဖက္”ေတာင္ မယံုရဘူးလို႔ က်မ္းစာထဲမွာေျပာထားတာ။
သာလွ။ ။ေဟ- ပေရာဖက္ေတာင္၊ မဟုတ္မဟတ္မေျပာပါနဲ႔ဗ်ာ ကိုေဖျမရာ။
ေဖျမ။ ။အယ္ ကိုသာလွကလည္း လူကိုမေျပာနဲ႔ ပေရာဖက္အခ်င္းခ်င္းေတာင္
လိမ္သဟ၊ ဓမၼရာဇ၀င္(၁၃)မွာဖတ္ၾကည့္စမ္းပါဦး၊ ဘုရားသခင္က ပေရာဖက္ငယ္တစ္ပါးကို ဘုရင္ေယေရာေဗာင္ဆီလြတ္လိုက္တယ္၊
ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာက္ၿပီးမွာလိုက္ေသးတယ္ ဟိုအရပ္မွာ “ဘာမွမစားနဲ႔၊ ေရလည္းမေသာက္နဲ႔၊
သြားတဲ့လမ္းကလည္း မျပန္နဲ႔” တဲ့။ မစ္႐ွင္က(၄)ခုေနာ္။
ခိုင္းလိုက္တဲ့အမွဳကိစၥၿပီးေတာ့ ဘုရင္ေယေရာေဗာင္က
စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားနဲ႔ တည္ခင္းဧည့္ခံေတာ့ ပေရာဖက္ငယ္က ျငင္းဆန္တယ္ ဘုရားသခင္မွာလိုက္တဲ့စကားေတြကိုလည္း
ျပန္ေျပာျပတယ္၊ ဘုရင္ကလည္း နားလည္လက္ခံပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိစၥၿပီးေတာ့ ျပန္တာေပါ့။
ပေရာဖက္ငယ္ျပန္တဲ့အေၾကာင္း ့ ဒီၿမိဳ႕မွာ႐ွိတဲ့
ပေရာဖက္ႀကီးတစ္ပါးက သတင္းၾကားေတာ့ လိုက္ေခၚေစသဗ်၊ ပေရာဖက္ႀကီးက “မင္းကိုဧည့္၀တ္ျပဳပါရေစကြာ”လို႔
ေျပာေတာ့ ပေရာဖက္ငယ္က “ဟာ- မလုပ္ပါနဲ႔၊ ဘုရားကမွာလိုက္တယ္၊ ဒီအရပ္မွာ ဘာမွမစားနဲ႔၊
မေသာက္နဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ လာခဲ့တဲ့လမ္းကလည္းမျပန္နဲ႔ တဲ့” လို႔ေလ။ ပေရာဖက္ႀကီးက ဒီစကားကိုလက္မခံပါဘူး၊
“တကတည္းကြာ မင္းကလည္း၊ ငါလည္း ဘုရားရဲ႕လူပါကြ၊ မင္းကိုဧည့္ခံဖို႔ ငါ့ကို ဘုရားသခင္က
မွာထားတာကြ”ဆိုၿပီး ညာေတာ့ ပေရာဖက္ငယ္ေတြေ၀ခဲ့ရေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာက္ဆံုး ပေရာဖက္ငယ္လည္း
“ေၾသာ္- သူလည္း ဘုရားလူပါပဲ၊ ယံုေလာက္တယ္” ဆိုၿပီး ေကၽြးတာစားမိပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ အျပန္လမ္း
က်ေတာ့ ျခေသၤ့ကိုက္လို႔ေသေရာဗ်ာ။
ဒီေနရာမွာ ဆိုးတာက ပေရာဖက္ႀကီးဟာ ပေရာဖက္ငယ္က ဘုရားအမည္တပ္ၿပီး႐ွင္းျပတာေတာင္
မရဘူး လက္မခံဘူး၊ သူလုပ္ခ်င္ရာ ဇြတ္ပဲ။ ပေရာဖက္ငယ္လည္း အားနာတတ္တယ္၊ စီနီယာကို ေၾကာက္တယ္နဲ႔
တူပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ သူေသေရာ။
သာလွ။ ။ဒီမယ္ ကိုေဖျမ။
ေဖျမ။ ။ဘာလဲ ကိုသာလွရဲ႕။
သာလွ။ ။ဟိုဆရာကို အျပစ္တင္ခ်င္ပါတယ္ လို႔ က်ဳပ္တစ္လံုးမွ
မေျပာေသးဘူးေနာ္၊ ခင္ဗ်ားေျပာတာနဲ႔ က်ဳပ္လည္း ေလႀကံဳလိုက္မိေတာ့မလို႔။
ေဖျမ။ ။ေဟ- ဟုတ္သားပဲ- အဲဒါဆိုလည္း- ဘြာေတး။
God Bless You
Brother Aung
